Po śmierci żony przeniósł się z dwójką małych dzieci do Brzegu koło Opola. W latach 1951–1954 Stanisław Szewczuk pracował w Nadodrzańskich Zakładach Przemysłu Tłuszczowego w Brzegu, jako kierownik działu inwestycji. Zaprojektował wówczas i wdrożył prototyp transportera pneumatycznego. W pracy poznał Alinę Gajewską, z którą ożenił się w 1952 roku. Ze związku tego doczekał się córki i syna. Dwa lata później zmienił pracę. Otrzymał stanowisko głównego inżyniera w Opolskich Zakładach Silników Elektrycznych z siedzibą w Brzegu.
Od 1957 roku związał się z Politechniką Wrocławską. Pracował w Katedrze Maszyn Elektrycznych na stanowisku adiunkta. Był jednym z kontynuatorów Szkoły Naukowej Maszyny Elektryczne, którą założył Kazimierz Idaszewski. Zajmował się teorią konstrukcji i technologii układów elektromechanicznych i maszyn największej mocy (w tym turbogeneratorów). Wyniki badań publikował w Pracach Naukowych Instytutu Układów Elektromaszynowych Politechniki Wrocławskiej. Biegle władał językiem francuskim, niemieckim i angielskim. Wypromował dwóch doktorantów. W 1961 r. obronił pracę doktorską pt. „Wpływ czynników mechanicznych i termicznych na wymiary komutatora”, a w 1967 przedstawił pracę „Kryteria oceny chłodzenia gazowego turbogeneratorów małej mocy” i uzyskał stopień doktora habilitowanego.