Bożena Kinasz-Mikołajczak (ur. 21 lutego 1936 w Budzanowie, zm. 6 października 2023 w Radzyminie) – polska śpiewaczka (sopran liryczny), solistka bydgoskiej Opery i Operetki w latach 1962–1965, Teatru Wielkiego w Warszawie (1965–1974 i 1977) i oper zachodnioniemieckich.
Życiorys Urodziła się w Budzanowie k. Tarnopola. W Bydgoszczy zamieszkała, gdy rodzice osiedlili się po wojnie w tym mieście po przyjeździe z Podola. Ojciec był nauczycielem śpiewu w szkołach średnich i dyrygentem chórów, współpracował przy zakładaniu zespołu chóralnego bydgoskiej Opery.
Po maturze w Bydgoszczy, zaczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jednocześnie kształciła się w śpiewie w Średniej Szkole Muzycznej w Bydgoszczy; była uczennicą prof. Felicji Krysiewiczowej i Marii Gruszczyńskiej. Potem podjęła studia w Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w klasie Magdaleny Halfterowej i S. Mikołajczaka, z którym później wzięła ślub. Dyplom w specjalności śpiew uzyskała w 1959 po czym została zatrudniona w Operze Warszawskiej. Jednak pierwsze lata pobytu na tej scenie nie były dla niej pomyślne. Do bydgoskiej Opery i Operetki została zaangażowana przez dyrektora Zygmunta Szczepańskiego w 1962. Zadebiutowała partią Tatiany w operze Eugeniusz Oniegin P.