Po roku przeniósł się do Warszawy i został pracownikiem Zakładu Maszynoznawstwa Rolniczego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, w 1947 równocześnie rozpoczął pracę w Instytucie Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa, skąd odszedł w 1951. Został wówczas zatrudniony w Katedrze Motoryzacji Rolnictwa i Wydziału Agromechanicznego Politechniki Warszawskiej, w 1954 zakończył pracę w Zakładzie Maszynoznawstwa Rolniczego SGGW i został na tej uczelni na etacie docenta jako organizator Katedry Mechanizacji Rolnictwa. Powierzono mu funkcję kierowniczą, którą sprawował do 1970. Przeszedł wówczas do powstałego w wyniku reorganizacji uczelni Instytutu Mechanizacji Rolnictwa i pracował tam do 1976, następnie do 1984 stał na czele Zakładu Mechanizacji Rolnictwa, a przez kolejne cztery lata był kierownikiem Zakładu Użytkowania Maszyn Rolniczych Instytutu Mechanizacji Rolnictwa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego – Akademii Rolniczej w Warszawie. W 1963 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1972 profesora zwyczajnego. W latach 1987–1989 przewodniczył Komitetowi Techniki Rolniczej PAN. Po przejściu na emeryturę w 1988 pozostał aktywny zawodowo, zasiadał w latach 1988–1990 w Radzie Naukowej Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych, a kolejne dwa lata w Radzie Naukowej Instytutu Maszyn Spożywczych.