W celu wyznaczenia momentu kierującego, czyli wartości momentu siły wywieranego na drut dla danego kąta skrętu, Cavendish zmierzył naturalny okres drgań ramienia wychylonego z układu równowagi. Okres drgań wynosił około 20 minut. Znając wymiary i masy ramienia można obliczyć moment kierujący. W rzeczywistości ramię nigdy nie było w stanie spoczynku. Cavendish musiał zmierzyć kąt odchylenia ramienia, mimo jego oscylacjiCavendish 1798, s. 64..
Jak na tamte czasy sprzęt Cavendisha był wyjątkowo czuły. Siła odpowiedzialna za skrętne wychylenie ramienia była bardzo mała, 1,74 · 10−7 NBoys 1894, s. 357., około ciężaru mniejszej kuliCavendish 1798, s. 60., czyli około dużego ziarnka piaskuZiarnko piasku o granulacji 2 mm waży ~13 mg. .
Aby zmniejszyć zakłócenia pomiarów spowodowane przez prądy powietrza i zmiany temperatury, Cavendish umieścił całą aparaturę w drewnianej osłonie, grubej na 2 stopy (0,61 m), wysokiej na 10 stóp (3 m) i szerokiej na 10 stóp (3 m) w zamkniętej szopie w swojej posiadłości. Obserwacje drgań skrętnych ramienia Cavendish dokonywał przez dwa otwory w ścianach szopy za pomocą teleskopu. Oscylacje ramienia wynosiły zaledwie 0,16 cala (4,1 mm)Cavendish 1798, s.