Rada Narodowa (hebr. ועד לאומי, Va’ad Le’umi; ang. The Jewish National Council – JNC) była organem władzy wykonawczej wybieranym od 1920 przez członków żydowskiego Zgromadzenia Reprezentantów w brytyjskim Mandacie Palestyny.
Historia W dniu 19 kwietnia 1920 odbyły się powszechne wybory w społeczności żydowskiej mieszkającej w Mandacie Palestyny, w których wybrano członków Zgromadzenia Reprezentantów. Podczas pierwszego posiedzenia utworzono pierwszą Radę Narodową, która była organem wykonawczym Zgromadzenia Reprezentantów. Zgromadzenie wybrało członków Rady, oraz określiło zadania i cele do realizacji. Rada Narodowa zbierała się co sześć tygodni, aby określić dalszy plan działań. W wykonywaniu swoich zadań była wspierana przez Komitet Wykonawczy Rady Narodowej, który liczył czternastu członków wywodzących się z różnych komitetów. Brytyjskie władze mandatowe uznały formalnie Radę dopiero w 1928, i od tego momentu reprezentowała ona interesy społeczności żydowskiej w Palestynie. Władze mandatowe przyznały Radzie Narodowej odpowiednie uprawnienia prawne i administracyjne, dzięki którym mogła wypełniać swoje obowiązki.