Konwencja w sprawie dyskryminacji w zatrudnieniu i wykonywaniu zawodu — część 1

Konwencja w sprawie Dyskryminacji w Zatrudnieniu i Wykonywania Zawodu – konwencja nr 111 Międzynarodowej Organizacji Pracy.

Została uchwalona przez Konferencję Ogólną MOP 25 czerwca 1958 roku w Genewie. Weszła w życie 15 czerwca 1960 roku. Zarejestrowana przez Sekretariat ONZ 17 czerwca 1960United Nations Treaty Series t. 362, poz. 187, nr 5181, ss. 31 – 40 zgodnie z art. 102 Karty ONZ. Jest jedną z ośmiu fundamentalnych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy Przyjęta przez MOP w 1998 r. Deklaracja dotycząca fundamentalnych zasad i praw w pracy zawiera katalog podstawowych praw pracowników. Definiuje ona cztery obszary fundamentalnych praw przysługujących człowiekowi w świecie pracy. Prawa te zawarte są w ośmiu fundamentalnych konwencjach MOP. Są to: a) wolność zrzeszania się i prawo do rokowań zbiorowych: Konwencje Nr 87 dotycząca wolności związkowej i ochrony praw związkowych z 1948 r. oraz Konwencja Nr 98 dotycząca stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych z 1949 r., b) zakaz wszystkich form pracy przymusowej i obowiązkowej: Konwencja Nr 29 dotycząca pracy przymusowej z 1930 r. oraz Konwencja Nr 105 dotycząca zniesienia pracy przymusowej z 1957 r., c) skuteczna likwidacja pracy dzieci: Konwencja Nr 138 dotycząca najniższego wieku dopuszczenia do zatrudnienia z 1973 r.