Jego uznany wkład to: tzw. algorytm Lanczosa dla znalezienia wartości własnej dużych, symetrycznych macierzy; przybliżenie Lanczosa dla znajdowania wartości funkcji gamma, pochodzące z czasu pracy w National Institute of Standards and Technology w USA (po roku 1949); tzw. tensor Lanczosa (1962).
Był wybitnym nauczycielem fizyki. Był autorem m.in. The Variational Principles of Mechanics (1949). W czasie ery Makkartyzmu podejrzewano Lanczosa o kontakty z komunistami, co skłoniło go do opuszczenia USA i udania się do Dublina w 1952 r., gdzie trafił do Institute for Advanced Science.
Historycznie należy on do generacji węgierskich uczonych końca XIX i początku XX w. (1890-1910), którzy uznanie i sławę zdobyli poza granicami Węgier. Należeli do niej tacy uczeni jak: Edward Teller, John von Neumann, Eugene Wigner, Zoltán Bucht, Albert Szent-Györgyi i inni.
Linki zewnętrzne [dostęp 2021-10-25].
Kategoria:Węgierscy fizycy XX wieku Kategoria:Węgierscy matematycy XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Székesfehérvárze Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1974