Działalność do 1918 Po krótkim pobycie na wikariacie w Lubaczowie został przeniesiony do Husiatyna. Uczył także religii w szkołach wiejskich w Czabarówce i Olchowczyku. Był też kapelanem w szpitalu. Od września 1914 sprawował początkowo obowiązki administratora parafii, a później został proboszczem. W latach 1915–1917 pracował w rosyjskich szpitalach wojennych. Za zasługi zaoferowano mu Order Świętego Stanisława, którego jednak nie przyjął. Był członkiem zarządu Związku Polaków w Husiatynie. W 1917 ewakuował się do Kopyczyniec, gdzie założył delegację tzw. Biskupiego Krakowskiego Komitetu Pomocy i składnicę kółek rolniczych, został też członkiem Komitetu Pomocy dla Rodzin Wojskowych. W 1918 czterokrotnie aresztowali go Ukraińcy. Był zagrożony rozstrzelaniem, ale został uratowany przez miejscową ludność.