przyznanie tego obywatelstwa może być ograniczone względami bezpieczeństwa państwowego i porządku publicznego.
Konwencję ratyfikowało 75 państw ze 193 będących członkami ONZ. Silny opór części państw wzbudził wymóg zastosowania zasady niedyskryminacji kobiet, będącej fundamentem praw człowieka, w sytuacji gdy możliwość odbierania im obywatelstwa była postrzegana przez te państwa jako kwestia należąca do zakresu ich suwerenności. Państwa, które podpisały Konwencję, lecz jej nie ratyfikowały to: Belgia, Chile, Gwinea, Kambodża, Kolumbia, Indie, Madagaskar, Pakistan, Portugalia i Urugwaj.
Konwencję sporządzono w językach angielskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim. Depozytariuszem jest Sekretarz Generalny ONZ. Dopuszczalne są wypowiedzenia, skuteczne po upływie roku od powiadomienia depozytariusza, spadek ilości stron poniżej sześciu oznacza utratę siły przez Konwencję (art. 9). Zakazane są zastrzeżenia sprzeczne z art. 1 i 2 (art. 7). Spory rozpatruje Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, chyba że strony uzgodnią inny sposób rozwiązania (art. 10).
Polska ratyfikowała Konwencję 12 maja 1959 rokuTekst polski (), Oświadczenie Rządowe z 20 sierpnia 1959 r.