W 1922 wrócił do Aleksandrowa i został proboszczem soboru Narodzenia Pańskiego w tymże mieście oraz dziekanem parafii w Aleksandrowie. 9 maja 1924 złożył wieczyste śluby mnisze przed metropolitą niżnonowogrodzkim Sergiuszem, przyjmując imię Nikita, po czym został podniesiony do godność archimandryty. 12 maja 1924 został wyświęcony na biskupa bugulemskiego, wikariusza eparchii samarskiej. Po przybyciu do Bugulmy został aresztowany przez OGPU, oskarżony o kontakty z Białymi i po miesiącu zwolniony. W 1925 ponownie spędził w więzieniu półtora miesiąca, z powodu odprawiania nabożeństw bez zezwolenia i wymienianie w ich trakcie imienia patriarchy Tichona.
W 1926 został przeniesiony do eparchii moskiewskiej, jako biskup pomocniczy z tytułem biskupa oriechowo-zujewskiego. Po roku zrezygnował z urzędu. Nadal żył w Oriechowie-Zujewie, w skrajnym ubóstwie. W 1930 został uwięziony i skazany na trzy lata łagru. Po odbyciu wyroku w 1934 wrócił do miejsca dotychczasowego zamieszkania. Ponownie aresztowany 13 października 1937, 17 listopada tego samego roku został skazany na śmierć.