Anieli Salawy) Nosiła zazwyczaj czarną, długą suknię, zapiętą pod szyją wysokim kołnierzykiem, albo ciemną spódnicę i białą bluzkę, również z kołnierzykiem. Gęste, czarne włosy zaczesywała gładko nad czołem i splatała z tyłu głowy. Twarz jej zdobiły silne rumieńce.
W okresie I wojny światowej (1914–1915) pomagała rannym żołnierzom i jeńcom wojennym. Wspierała biednych jałmużną. W tym czasie jej stan zdrowia pogorszył się, zachorowała na stwardnienie rozsiane, później na raka żołądka i gruźlicę. W ostatnich pięciu latach swojego życia, nie mając już środków do życia i nie mogąc wykonywać wyuczonego zawodu, zmieniała kolejne mieszkania w Krakowie, by ostatecznie zamieszkać w suterenie domu przy ul. Radziwiłłowskiej 20. W tym okresie była utrzymywana przez dobroczyńców. 7 października 1920 wyjechała na pielgrzymkę do Częstochowy na Jasną Górę. Wcześniej pielgrzymowała często do sanktuarium Matki Bożej Tuchowskiej. U schyłku życia miała dar jasnowidzenia, przepowiadając wielu osobom ich dalsze losy. 8 lutego 1922, na miesiąc przed śmiercią napisała własnoręcznie Akt ofiarowania się za Polskę: