Stanisława Maciątka SJ, który uporządkował po jej śmierci pozostawione przez nią notatki oraz sporządził ich maszynopis, zostały one później opublikowane, początkowo w periodyku „Nasza Przeszłość” w 1958, a następnie wydane w pozycji książkowej.
Dziennik Aniela Salawa przez lata oddawała się medytacji. Czytała książki klasyków europejskiej mistyki m.in. św. Gemmę Galgani: Głębie duszy, św. Jana od Krzyża: Ciemną noc duszy oraz inne dzieła św. Teresy z Ávili, św. Katarzyny z Genui czy bł. Jana Ruysbroecka. Swoje doznania mistyczne i wewnętrzne przeżycia duchowe opisała w Dzienniku, prowadzonym przez nią w latach 1916–1921. Według Franciszka Świątka Dziennik jako dokument głębokich przeżyć mistycznych można zaliczyć do polskiej literatury mistycznej. Natomiast według Jadwigi Stabińskiej dziennika nie można zaliczyć do dzieł literackich. Jak wspomina Joachim Bar, Aniela Salawa w swoich dziennikach często wykorzystywała przeczytane treści z mistycznej literatury jaką czytała i niemal dosłownie ją stosowała we własnym dzienniku: