Powstał także szereg nietypowych konstrukcji tego rodzaju, o znacznie większej wyporności lub też wyposażonych w maszty (brytyjskie jednostki typu Medina); na przykład niemieckie okręty typu Wespe miały ponad 1100 ton wyporności, pancerz i znacznie większą załogę wynoszącą 76 marynarzy.
Rozwinięciem koncepcji tych kanonierek były małe krążowniki, jak chińskie typu „Chaoyong” czy japoński „Tsukushi”; aczkolwiek dużo większe (ok. 1350 t), były nieopancerzone i uzbrojone w bardzo ciężkie działa o ograniczonej szybkostrzelności.
Użycie bojowe Kanonierki projektu Rendela były budowane zarówno dla marynarki brytyjskiej, jak i na eksport. Okręty wzorowane na nich zaczęły być zaś budowane przez różne państwa. Stały się one popularne szczególnie z powodu, jak się początkowo wydawało, dobrego połączenia armat dużego kalibru (niektóre wyposażone były nawet w armaty 15, lub 16-calowe) z niewielkimi i tanimi okrętami. Ich rolę określano wręcz jako pływająca laweta dla ciężkiego działa. Ochronę miały im dawać małe rozmiary i małe zanurzenie, dzięki któremu mogły operować na płytszych akwenach przy brzegach, niedostępnych dla ciężkich okrętów. W praktyce jednak okazało się, że jako okręty obrony brzegowej mogły one być używane tylko w idealnych warunkach pogodowych przy braku fali i były praktycznie bezużyteczne przeciwko ruchomym celom.