produkowała ona do 1800 beczek dziennie.
Po śmierci Johannesa Quistorpa (w 1899) zakład przejął jego syn Martin. W latach 1899 i 1901 przedsiębiorstwo „Pommerscher Industrie-Verein auf Actien”, założone w 1872 r., uruchomiło w Wolgast dwie kolejne, duże fabryki cementu portlandzkiego, których głównym surowcem była kreda dostarczana statkami z wyrobisk na Rugii.
Cement z racji swej wysokiej jakości wykorzystywano głównie w budowlach militarnych i innych specjalnego znaczenia. Eksportowano go też do Rosji, Danii i do Gdańska. Fabryka posiadała port oraz flotę niewielkich jednostek pływających, budowanych we własnej stoczni. W czasie I wojny światowej stocznia ta remontowała m.in. niemieckie U-booty.
Na początku lat 30. XX w., w obliczu wielkiego kryzysu gospodarczego, cementownie musiały ograniczyć produkcję, jednak po kilku latach ponownie rozwinęły działalność. W ostatnich latach wojny cement lubiński był wykorzystywany między innymi do budowy żelbetowych tankowców w stoczni koło Ognicy (później stocznia PPDiUR „Odra”) .