W okresie dwudziestolecia międzywojennego pracował w spółdzielczości, m.in. w Katowicach i Gdyni. Publikował w miesięczniku „Rzeczpospolita Spółdzielcza”, a także ukończył kurs spółdzielczy w Pradze (1932). W okresie II wojny światowej ukrywał się. Po wyzwoleniu, wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej (1945), sprawował funkcję prezydenta Grudziądza (1945), kierownika Wydziału Społeczno-Politycznego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku (1945)Roman Wapiński: Pierwsze lata władzy ludowej na Wybrzeżu Gdańskim, Wydawnictwo Morskie Gdańsk 1970, s. 116., wice- i przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku (1945–1946) oraz prezydenta Sopotu (1946–1948), zasiadał też w Krajowej Radzie Narodowej (1945–1947). Po tzw. zjednoczeniu ruchu robotniczego przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Osiadł w tym czasie w Warszawie. Podjął pracę w drobnym przemyśle państwowym.
Był żonaty z Wandą z domu Brzozowską (1895–1990). Zmarł w 1974, został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach„Trybuna Ludu”, nr 32 z 1 lutego 1974, s. 4 (nekrolog). (kwatera B33-1-16)Wyszukiwarka grobów w Warszawie..
Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1946). i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski„Życie Warszawy”, nr 27 z 1 lutego 1974, s.