Powstanie z roku 1841 zostało stłumione po pół roku walk, ale Rama III, którego celem było osłabienie wpływów wietnamskich w Kambodży, zgromadził armię licząca 50 tys. żołnierzy i zaatakował, uwalniając też przetrzymywanego księcia Duonga, brata króla Ang Chana. Wietnamczycy deportowali królową Mei do Wietnamu i podjęli walkę. Wobec wyrównanych sił przeciwników wojna trwała następne cztery lata, powodując potężnie zniszczenia i depopulację kraju, ale nie przynosząc rozstrzygnięcia. Ostatecznie, Wietnamczycy zagrożeni przez kolonialne ambicje Francji, wystąpili z propozycją negocjacji. Obie strony wycofały swoje wojska (Tajowie zatrzymali część północno-zachodnich prowincji); na tron Kambodży wstąpił Ang Duong (1791–1860), faworyzowany przez Syjam, ale Kambodża miała pozostać neutralnym państwem, klientem obydwu królestw ościennych.
Zobacz też Wojna syjamsko-wietnamska (1769–1773) Wojna syjamsko-laotańska (1826–1828)
Przypisy
Kategoria:Wojny w historii Kambodży Kategoria:Wojny w historii Tajlandii Kategoria:Wojny w historii Wietnamu Kategoria:Wietnam w XIX wieku