Заамурский пограничный округ) w Harbinie na stanowisko oficera górskiej baterii artylerii konnej.
25 listopada 1914 w bitwie pod Łodzią, obok wsi Janinów, został ciężko ranny w rękę, 14 lipca 1915 kontuzjowany, a 23 maja 1916 lekko ranny na Wołyniu.
W 1918 pełnił służbę w II Korpusie Polskim w Rosji na stanowisku dowódcy 4 Brygady Artylerii.
22 listopada 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika artylerii i przydzielony do Generalnego Inspektoratu ArtyleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 97 z 27 grudnia 1919, poz. 4056.. 7 kwietnia 1920 został mianowany dowódcą 2 litewsko-białoruskiego pułku artylerii polowej, który organizował się w Wołkowysku. W 1920, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w składzie Grupy Artylerii Radzymin. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 9 listopada 1920 został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku. Później służył w 1 pułku artylerii polowej oraz Powiatowej Komendzie Uzupełnień Zamość na stanowisku komendanta. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 26. lokatą w korpusie oficerów artylerii.