Wstęp do „bańki rynkowej” Hamilton został sekretarzem skarbu we wrześniu 1789 roku. Z powodu pustego skarbca zredukował stopę procentową wypłacaną od zrestrukturyzowanego długu publicznego z 6 do 4 procent. Jedynie dług zagraniczny Stanów Zjednoczonych (przede wszystkim zadłużenie wobec Francji, wynikające z pożyczek zaciągniętych podczas Wojny o Niepodległość), miał zostać spłacony zgodnie z pierwotnymi umowami kredytowymi.
Stare świadectwa dłużne zaczęły być dobrowolnie wymieniane na obligacje oprocentowane na 6 procent („U.S. Sixes”), sześcioprocentowe obligacje odroczone (odsetki pojawiłyby się dopiero w 1801 roku, więc obligacje te nie generowały zysków dla właścicieli) i trzyprocentowe obligacje – wszystkie bez ustalonego terminu spłaty. Spośród 64,5 miliona dolarów długu publicznego około 50 procent zostało zamienionych na nowy rodzaj papierów dłużnych do 30 września 1791 roku, 90 procent do końca 1793 roku i 98 procent do końca 1794 roku. Jednakże rynki tych nowych papierów dłużnych były aktywne prawie od pierwszych dni ich emisji jesienią 1790 roku.