Ekspansywna polityka monetarna Banku Anglii stworzyła boom giełdowy, który został przerwany przez tzw. „drogi pieniądz” (zwiększenie ceny pieniądza, m.in. na skutek restrykcyjnej polityki państwa). Bank ten wystąpił w roli pożyczkodawcy ostatniej instancji, ale uczynił to zbyt późno, by zapobiec gospodarczemu załamaniuMichael D. Bordo, „Commentary” (pdf), maj/czerwiec 1998, Bank Federalny St. Louis. wywołanemu przez masowe upadłości brytyjskich banków.

Wstęp W 1815 roku, u schyłku wojen napoleońskich, Bank Anglii rozpoczął prace nad powrotem do systemu walutowego opartego na złocie, który został zniesiony w roku 1797. Po skutecznym wznowieniu, dokonanym w 1821 roku, gospodarka brytyjska wkroczyła w okres szybkiego rozwoju, który odznaczał się gwałtownym wzrostem eksportu i inwestycji. Boom eksportowy wspomogło otwarcie się na świat niepodległych państw Ameryki Łacińskiej, natomiast wzrost wydatków inwestycyjnych pobudziły istotne projekty infrastrukturalne (np. w oświetlenie gazowe, budowę kanałów i dróg kolejowych).