Przepis ustawy Peela mówiący o konieczności posiadania przez banki stuprocentowej rezerwy w złotym kruszcu został uchylony, by wspomóc bank centralny i jego oddziały, podważając tym samym zasadność wprowadzenia tego ograniczenia.
Kryzys z 1847 roku uderzył w reputację szkoły obiegu pieniężnego. Jednakże, jak podkreślali Rothbard i Mises, winą nie należy obarczać jej głównych doktryn, a raczej błędne założenie dotyczące rozróżnienia banknotów i depozytów. Niemniej fakt, iż system bankowy poniósł klęskę tuż po jego reformie, spowodował, że można było wysnuć błędne wnioski o błędności teorii oraz o tym, że ograniczenie banku centralnego prowadzi wprost do katastrofy gospodarczejMatt McCaffrey, Reforma walutowa i bankowa w dziewiętnastowiecznej Wielkiej Brytanii, Instytut Misesa, styczeń 2011. [dostęp 2012-03-29].
Zobacz też Mania Kolejowa
Przypisy
Bibliografia Evans, David Morier (1849), The Commercial Crisis, 1847–1848: Being Facts and Figures, Londyn. Glasner, David (1997), Crisis of 1847, w Glasner, David; Cooley, Thomas F., eds.