Z dniem 1 stycznia 1937 został awansowany na stopień kapitana marynarki rezerwy ze starszeństwem.
W czasie kampanii wrześniowej1939 zmobilizowany do Flotylli Pińskiej, w której pełnił funkcję dowódcy pododcinka Janów oraz dowódcy grupy kutrów na Prypeci i Jasiołdzie. Po agresji ZSRR na Polskę, 22 września 1939 aresztowany, zwolniony, a następnie ponownie aresztowany 30 września i wzięty do niewoli sowieckiej. Od 1 stycznia 1940 znajdował się na liście jeńców osadzonych w specjalnym obozie NKWD w Ostaszkowie. W czasie pobytu w obozie kierował budową drewnianego mostu i grobli łączących wyspę Stołbnyj na jeziorze Seliger, gdzie przetrzymywano polskich więźniów, z lądem stałym. Wymieniony w zarządzeniu nr 010 z 27 stycznia 1940, wydanym przez szefa obozu w Ostaszkowie w sprawie wypłaty żołdu od 1 stycznia 1940 jeńcom wojennym zwerbowanym do kierowania robotami budowlanymi w obozie. Między 28 a 29 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie – lista wywózkowa 051/2 z 27 kwietnia 1940. Między 29 kwietnia a 1 maja 1940 został zamordowany w Kalininie (obecnie Twer) przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940, jako jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.