Konrad z Turyngii, właściwe Konrad I von Thüringen (ur. ok. 1206, zm. 24 lipca 1240 w Rzymie) – w latach 1231–1234 landgraf Turyngii i palatyn saski (wespół z bratem Henrykiem Raspe), a później także wielki mistrz zakonu krzyżackiego (1239–1240), pochodzący z niemieckiego rodu książęcego Ludowingów.
Życiorys thumb|left|200px|Miecz Konrada z Turyngii przechowywany w Niemieckim Muzeum Historycznym w Berlinie Urodził się około roku 1206, jako syn landgrafa Turyngii i znanego mecenasa sztuki, Hermana I, oraz jego drugiej żony, Zofii bawarskiej, a także szwagier św. Elżbiety Węgierskiej. Był zatem pierwszym wielkim mistrzem zakonu krzyżackiego, który pochodził z tak dobrego rodu możnowładczego i mógł legitymować się tak wyśmienitym rodowodem, gdyż wszyscy wcześniejsi przywódcy bractwa wywodzili się ze zubożałego rycerstwa. Konrad miał liczne rodzeństwo – dwie przyrodnie siostry i dwóch starszych braci – Ludwika i Henryka Raspe. Kiedy Ludwik, będący najstarszym z nich, zginął w 1227 roku w południowej Italii podczas V wyprawy krzyżowej, Konrad i Henryk przejęli po nim rozległe posiadłości ziemskie w Turyngii i Hesji, a także zajęli się wychowaniem jego dzieci.