thumb|240 px|Nikołaj Samokisz „Atak litwinów” (1912), obraz przedstawiający bitwę pod Borodino, w której pod mianem litwinów w 1812 r. brał udział późniejszy Lejb-Gwardyjski Moskiewski Pułk. thumb|250 px|Szeregowy i adiutant z Litewskiego Pułku Lejbgwardii, 1862 thumb|250px|Cerkiew św. Michała Archanioła w Warszawie, cerkiew pułkowa Litewski Pułk Lejbgwardii (, Litowskij lejb-gwardii połk) – pułk piechoty okresu Imperium Rosyjskiego, sformowany 12 października 1817, rozformowany w 1918 r.
Charakterystyka Stacjonował Warszawie. W przededniu I wojny światowej pułk etatowo posiadał cztery bataliony po cztery kompanie oraz kompanię tyłową. Kompania piechoty czasu wojny liczyła około 240 żołnierzy i 4–5 oficerów. Na szczeblu pułku występował także pododdział karabinów maszynowych (8 km), łączności (w tym 14 konnych gońców i 21 telefonistów) i zwiadowczy (64 zwiadowców, w tym 4 kolarzy). W sumie pułk liczył około 4000 żołnierzy. Doświadczenie zdobyte podczas walk na frontach I wojny światowej skutkowało zmianami organizacyjnymi. Pod koniec 1915 powstały pododdziały „grenadierskie”. Były to czwarte plutony każdej kompanii piechoty złożone z „dzielnych i energicznych mężczyzn” wyposażonych w dziesięć granatów, saperkę i nożyce do cięcia drutu.