Alojzy Bąk (ur. 22 grudnia 1897 w Kobylej Górze, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major lekarz weterynarii Wojska Polskiego, doktor medycyny weterynaryjnej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Augustyna i Marii z Czekałów, urodzony 22 grudnia 1897 w Kobylej Górze. Do szkoły powszechnej i gimnazjum uczęszczał w Kępnie.
W czasie I wojny światowej, w latach 1916–1918 służył w armii niemieckiej m.in. na froncie niemiecko-francuskim. 5 kwietnia 1917 został ciężko ranny. Po wyleczeniu przydzielono go do 58 pułku piechoty. 10 stycznia 1919 zdezerterował i wrócił do Kępna, gdzie uczestniczył w przygotowaniu oddziałów powstańczych.
W styczniu 1919 wstąpił do 8 pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszy 62 pp). Mianowany podporucznikiem, objął dowództwo kompanii. Brał udział w walkach pułku na Froncie Południowym powstania wielkopolskiego, gdzie został dwukrotnie ranny: 7 lutego oraz 23 lipca 1919. Po powstaniu przeniesiono go do 16 DP i uczestniczył w formowaniu 64 pp w Grudziądzu. Następnie podczas wojny polsko-bolszewickiej brał udział m.in. w walkach nad Berezyną, Dnieprem oraz Bugiem.