Teodor Emil Błoch (ur. 9 listopada 1895 w Kołomyi, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Ferdynanda i Julii ze Straubów, urodzony 9 listopada 1895 w Kołomyi, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Ukończył szkołę powszechną i sześć klas w c. k. Gimnazjum w Kołomyi. W 1914 należał do Drużyn Strzeleckich. W czasie I wojny światowej, w latach 1915–1918 służył w armii austriackiej. W 1917 ukończył szkołę oficerską. Walczył na froncie rosyjskim, a następnie włoskim. Po wyjściu z niewoli włoskiej wstąpił do Armii gen. Hallera. Po powrocie do Polski, został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku, a w październiku tego roku przydzielony do 145 pułku piechoty jako adiutant, później jako dowódca kompanii i batalionu. Wraz z tym pułkiem walczył w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Za postawę wykazaną podczas walk, 17 maja 1921 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.: