Po utracie praw do współorganizowania wraz z Australią zaplanowanego na rok 2003 Pucharu Świata i na fali niezadowolenia regionalnych związków rugby Hobbs w 2002 roku ponownie znalazł się w zarządzie NZRU, tym razem jednak w roli prezesa. Był kluczową postacią w przygotowywaniu kandydatury Nowej Zelandii do organizacji Pucharu Świata w 2011 roku. Był również przewodniczącym delegacji, obejmującej między innymi premier kraju, Helen Clark, przedstawiciela NZRU, Chrisa Mollera, oraz dwóch zawodników: ówczesnego kapitana reprezentacji, Tanę Umagę, oraz legendę All Blacks lat sześćdziesiątych XX wieku, Colina Meadsa, która w listopadzie 2005 roku w Dublinie przekonała zarząd IRB do powierzenia Nowej Zelandii praw do organizacji tej imprezy.
W latach 2002–2007 zasiadał w IRB Council, piastując też stanowiska w Komitecie Wykonawczym i Komitecie ds. Przepisów IRB. W latach 2004–2006 był również szefem SANZAR – organizacji zarządzającej Super 12 oraz Pucharem Trzech Narodów – przyczyniając się między innymi do rozszerzenia tej pierwszej o dwa kolejne zespoły oraz zwiększenia liczby spotkań w drugiej imprezie, a uczestnicząc także w negocjacjach z sieciami telewizyjnymi dotyczących kontraktu na lata 2006–2010.