Ludwik Habuda (ur. 2 stycznia 1945 r. w Dąbrówce) – polski prawnik, politolog, specjalizujący się w ekonomii, naukach o zarządzaniu, organizacji i zarządzaniu, psychologii zarządzania; nauczyciel akademicki związany z uczelniami we Wrocławiu, Opolu i Częstochowie.
Życiorys Studia wyższe odbył na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytecie Wrocławskiego, uzyskując w 1968 roku tytuł magistra prawa. Bezpośrednio po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Zakładzie Prawa Pracy Uniwersytetu Wrocławskiego. Następnie w latach 1969-1974 był zatrudniony w Zakładzie Prakseologii PAN w Warszawie, gdzie w 1973 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy pt. Zasada jednolitości kierowania jednostką organizacyjną na przykładzie wydziału w systemie PRN, napisanej pod kierownictwem Stanisława Kowalewskiego. W 1975 roku wrócił do Wrocławia, gdzie został adiunktem w Instytucie Nauk Politycznych UWr. W latach 1983–1988 był pracownikiem Instytutu Kształcenia Nauczycieli. Potem zrezygnował z pracy na uczelni, zatrudniając się w Wilkplast Rudnik sp. z o.o. (do 1994 roku), a następnie w Elektrowni OpolePrzegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 9, Nr 9 (90), wrzesień 2003, s. 30..