następnie w 1985 jako „Kamasutra, czyli traktat o miłowaniu” w przekładzie z sanskrytu Marii Krzysztofa Byrskiego oraz w roku 2013, w wersji audio, w przekładzie Justyny i Roberta Malinowskich, jako „Kama Sutra”. Tłumaczenie wersji audio oparte jest na angielskim przekładzie z sanskrytu, autorstwa Sir Richarda Francisa Burtona z 1883 roku.
Kamasutra uważana jest za jeden z najobszerniejszych zbiorów pozycji seksualnych, opisujący szereg umiejętności, szczególnie kobiecych (około sześćdziesięciu), różne typy związków seksualnych, sposoby i odmiany pieszczot, klasyfikując zachowania ludzkie w odniesieniu do natury – np. w terminologii porównując mężczyzn do ogierów, byków lub zajęcy, natomiast kobiety do klaczy, słonic czy gazel. Oprócz tego tekst opiewa mniej intymne tematy ars amandi takie jak środki upiększające, kryteria wyboru partnerów do małżeństwa oraz sposoby zdobywania ich względów, opisy tradycji małżeńskich łącznie z przebiegiem nocy poślubnej, a także wskazówki dla kurtyzan.
Zawartość
Kamasutra składa się z 1250 wersów ułożonych w 36 rozdziałach, które z kolei składają się na 7 części. Według przekładów zarówno R. Burtona, jak i W.