Wojna łucka – konflikt zbrojny pomiędzy Koroną i Litwą w 1431. Wojna ta stała się przyczyną nowego konfliktu polsko-krzyżackiego oraz była preludium do wojny domowej na Litwie.
Przyczyny wojny Po śmierci wielkiego księcia Witolda 27 października 1430 formalne zwierzchnictwo na Litwie objął Władysław Jagiełło, ale ostatecznie nowym wielkim księciem uznał on swojego najmłodszego brata – Bolesława Świdrygiełłę. Król Polski liczył, że dzięki temu bezdzietny krewny uzna za swoich następców na Litwie synów starszego brata: Władysława i Kazimierza. Świdrygiełło jednak chciał się usamodzielnić i założyć własną dynastię. Jeszcze w 1430 uwięził on Jagiełłę, zajął Wilno i Troki oraz wymusił na Jagielle oficjalne uznanie swojego panowania na Litwie.
Sytuację zaostrzyła interwencja rycerstwa polskiego, które dowiedziawszy się o uwięzieniu króla zajęło pograniczne zamki, m.in.: Kamieniec Podolski, Czerwonogród oraz Skałę Podolską. Mimo rozkazu króla zamki pozostały w rękach polskich, a w odwecie Świdrygiełło zajął Zbaraż i Olesko oraz złupił m.in. Lwów i Trembowlę.