Marian Niedźwiecki (ur. 5 lutego 1891 w Płoskirowie, zm. 8–9 kwietnia 1940 w Kalininie) – podpułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Teofila i Marii z Leszczyńskich. W okresie I wojny światowej służył w armii carskiej, ukończył Odeską Szkołę Wojenną. W 1918 walczył w armii hetmana Pawło Skoropadskiego, a od 2 grudnia 1919 w Wojsku Polskim. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, po zakończeniu działań wojennych służył m.in. w Generalnym Inspektoracie Artylerii. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Na majora został awansowany z dniem 1 lipca 1923. 27 listopada 1927 został przeniesiony ze Szkoły Zbrojmistrzów w Warszawie do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa służby uzbrojenia w Dowództwie KOP w WarszawieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 27 z 29 listopada 1927 r. s. 352.. Służbę na tym stanowisku pełnił do września 1939. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 1. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia.