Metoda alfa-s (właściwie metoda αs) – wprowadzona przez K.S.W. Singa metoda analizy izoterm adsorpcji, stosowana najczęściej w przypadku porowatych ciał stałych. Pozwala ona na określenie liczby porów (ich objętości lub efektywnej powierzchni) dla danego adsorbentu i adsorbatu. Pozwala też na określenie udziału poszczególnych rodzajów porów (mikro-, mezo- i makroporów). Metoda ta może być uważana za dokładniejszą i bardziej uniwersalną wersję tzw. metody t-plot deBoera lub jej bezpośredniej modyfikacji, metody t/F-plot zaproponowanej przez Kadleca.
Metoda opiera się na graficznym lub numerycznym porównaniu eksperymentalnej izotermy adsorpcji na danym adsorbencie, z izotermą względną tego samego adsorbatu na odpowiednim adsorbencie standardowym przy tym samym ciśnieniu (a właściwie ciśnieniu względnym ):
lub
skąd:
gdzie: – wielkość adsorpcji dla izotermy eksperymentalnej, – ciśnienie adsorbatu, – ciśnienie pary nasyconej, – ciśnienie względne adsorbatu, – adsorpcja względna danego adsorbatu na wzorcu (std) zdefiniowana jako stosunek wielkości adsorpcji przy danym ciśnieniu, do wartości adsorpcji przy odpowiednio dobranym ciśnieniu odniesienia (dla adsorpcji azotu w temeraturze 77–78 K jest to ciśnienie względne równe a dla adsorpcji benzenu w temperaturze 293 K stosuje się ):