Szybko awansował, otrzymując 16 września 1894 tytuł "kolegialnego sekretarza".

Gdy w maju 1896 zawalił się budynek, którego budowy nie wizytował, pomimo że miał powierzony nad nim nadzór – gubernator piotrkowski wystąpił do MSW o zgodę na jego zwolnienie z pracy, ale jej nie uzyskał. Mieszkał wówczas w Piotrkowie.

W latach 1898–1903 znów mieszkał w Łodzi przy Widzewskiej 43/45.

Od 1900 pełnił funkcję młodszego architekta miejskiego, zastępcy starszego architekta miejskiego, Franciszka Chełmińskiego.

29 lutego 1900 wystąpił o nadanie mu tytułu "wolnonajemnego architekta". Prowadził własne biuro techniczne przy ul. Widzewskiej 43.

Decyzją Ministerstwa Oświaty z 13 czerwca 1900 został członkiem komisji "uczącej budownictwa fabryczno-przemysłowego".

Za wybudowanie dywizyjnej cerkwi i szpitala w Raduczu 6 grudnia 1900 został odznaczony Orderem św. Stanisława III klasy.

Jako architekt miasta Łodzi zarabiał rocznie 1000 rubli i miał diety na ryczałty w wysokości 300 rubli. Od 1900 był równocześnie inż. cywilnym, architektem miasta, pomocnikiem Franciszka Chełmińskiego i "nadetatowym technikiem rządu gubernialnego". Był członkiem komisji budowlanej Miejskiego Towarzystwa Kredytowego m.