Po II wojnie światowej zamieszkał w Bielsku-Białej i podjął pracę w szkolnictwie. W latach 1950–1961 był pracownikiem Instytutu Sztuki PAN, gdzie gromadził pieśni i tańce ludowe z terenu Śląska Cieszyńskiego, Górnego i Opolskiego. W roku 1956 ukończył Konserwatorium w Katowicach i zajął się stworzeniem nowej metody wychowania muzycznego w szkole podstawowej. W roku 1967 rozpoczął pracę w dziale etnografii Muzeum Okręgowego w Bielsku-Białej. Opublikował wiele artykułów na temat folkloru śląskiego w periodykach śląskich. W roku 1976 przeszedł na emeryturę. Zajął się opracowaniem chorałów dla parafii polskiego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.
W 1982 roku uhonorowany Śląską Nagrodą im. Juliusza Ligonia. W roku 1983 otrzymał Nagrodę im. Karola Miarki. W 1977 roku został laureatem Nagrody im. Oskara Kolberga. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Zmarł w 1990. Spoczywa na Nowym Cmentarzu Ewangelickim w Bielsku-Białej.
Przypisy
Bibliografia Turek, K. Jan Tacina jako śląski folklorysta muzyczny. w: Z zagadnień folkloru muzycznego na Śląsku Cieszyńskim. Katowice 1977, s. 138–16?. Pieczka, K.: Na 70-lecie urodzin Jana Taciny – folklorysty i pedagoga. Kalendarz Ewangelicki, 1980, s. 293–297. Tomiczek, M.: Jan Tacina - śląski folklorysta muzyczny. Podbeskidzie, 1983, zesz. 1–2, s.