Dzień później rozwinęły się anteny dipolowe, bom stabilizacyjny i ramię z czujnikami przyrządów. Po przeprowadzeniu testów i kalibracji instrumentów pomiarowych Ulysses rozpoczął normalną pracę.
Budowa W skład kompleksu weszły: satelita: masa 367 kg, wymiary 3,2 x 3,3 x 2,1 m, zbudowany głównie przez Dornier GmbH. Posiadał na pokładzie aparaturę naukową o masie 55 kg, antenę paraboliczną 1,6 m do łączności z Ziemią, antenę dipolową 72,5 m, wysięgnik pomiarowy 7,5 m, bom stabilizacyjny z włókna szklanego 1,6 m. Całość była zasilana przez radioizotopowy generator termoelektryczny o mocy 285 W zawierający około 10 kg plutonu 238, dwustopniowy człon napędowy Interial Upper Stage (IUS) na paliwo stałe, stabilizowany trójosiowo, wspomagający człon napędowy Payload Assist Module (PAM) firmy McDonnell Douglas. Łączność radiową z Ziemią zapewniał zainstalowany na pokładzie nadajnik o mocy zaledwie 5 watów. Rejestrację z przyrządów gromadzono w pamięci magnetycznej i transmitowano na Ziemię podczas seansów łączności. Centrum rejestracji danych mieściło się w Laboratorium Napędów Odrzutowych w Pasadenie, gdzie wspólnie z załogą NASA pracowali inżynierowie z ESA.