Zostało również powszechnie odczytane jako zapowiedź zamiany Jugosławii w państwo federacyjne – mimo że unitarna struktura pozostałej części Jugosławii pozostała nienaruszona.
W skład Banowiny Chorwacji weszły w całości dotychczasowe banowiny sawska (38 948 km²) i nadmorska (19 614 km²), a nadto kotary (kotari) Brczko, Fojnica i Travnik z banowiny drińskiej (2950 km²), Derventa i Gradačac z banowiny vrbaskiej (1763 km²), Ilok i Šid z banowiny Dunaju (1141 km²) oraz Dubrownik z banowiny zeckiej (1039 km²). Banowina Chorwacji liczyła 65 456 km² powierzchni i 4 024 610 mieszkańców, wśród których 70,1% stanowili Chorwaci, 19,1% – Serbowie, 3,6% – muzułmanie, 7,2% – inne narodowości, wśród których najwięcej było Niemców i Węgrów. Dzieliła się na 99 kotarów i 25 miast. W 81 dystryktach przeważali Chorwaci, w 17 – Serbowie, w jednym – muzułmanie. Siedzibą władz był Zagrzeb.
Ustawa o Banowinie Chorwacji ustanawiała samorząd w enumeratywnie wyliczonych dziedzinach, wszelkie pozostałe kwestie pozostawiając w kompetencji władz centralnych. Samorządem były objęte sprawy gospodarcze, w gestii władz centralnych pozostały kwestie bezpieczeństwa i polityki zagranicznej;