Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Początkowo otrzymał przydział do 1 pułku szwoleżerów, a następnie do szwadronu w Radomiu, który został wcielony do 11 pułku ułanów. Wraz z tym pułkiem walczył podczas wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Uczestniczył w obronie Lwowa i walkach o Wilno. Za wykazaną postawę w czasie walki, 3 lutego 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:
Od 1921 został przeniesiony do rezerwy i przydzielony do 25 pułku ułanów Wielkopolskich. W 1934 jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuków i w dalszym ciągu posiadał przydział w rezerwie do 25 pułku w Prużanie. Na stopień rotmistrza rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego, będąc z zawodu inżynierem rolnikiem, zajmował się administrowaniem dobrami w Rudzieńcu, które należały do potomków księcia Włodzimierza Czetwertyńskiego. Udzielał się również społecznie pełniąc funkcję prezesa Straży Ogniowej.