thumb|240px|Château des Faugs – rezydencja Vincenta d’Indy’ego Paul Marie Théodore Vincent d’Indy (ur. 27 marca 1851 w Paryżu, zm. 2 grudnia 1931 tamże) – francuski kompozytor i teoretyk muzyki.
Życiorys Pochodził z dawnej rodziny arystokratycznej z regionu Vivarais w departamencie Ardèche. Po wczesnej śmierci matki wychowywał się u babki, surowej hrabiny Rézia d’Indy. Jego wuj, kompozytor amator Wilfrid d’Indy (1821–1891) zainteresował go muzyką. Vincent uczył się gry na fortepianie u Louisa Diémera i Antoine’a François Marmontela, a od roku 1865 harmonii u Alberta Lavignaca. Uczestniczył w wojnie francusko-pruskiej 1870–1871 walcząc w obronie Paryża. Po zakończeniu wojny opublikował pierwsze kompozycje.
W roku 1872 został uczniem Césara Francka. Po pobycie na Festiwalu w Bayreuth został zwolennikiem muzyki Wagnera.
1875 poślubił swoją kuzynkę Isabelle de Pampelonne i objął posadę organisty w Saint-Leu-la-Forêt 20 km na północ od Paryża.
W roku 1886 skomponował Symphonie sur un chant montagnard français (Symfonię na temat francuskiej pieśni góralskiej) i operę Le chant de la cloche (Śpiew dzwonu) która przyniosła mu nagrodę miasta Paryża.
Po śmierci Césara Francka zastąpił go na stanowisku prezesa Narodowego Towarzystwa Muzycznego.