thumb|upright=0.6|Herb Białej thumb|left|Rozwój terytorialny Białej na przestrzeni wieków Korzenie Białej sięgają drugiej połowy XVI wieku. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1564 i mówi o małej osadzie rzemieślniczej (głównie płócienników i sukienników) złożonej z trzynastu domów. Ulokowana była blisko ujścia Niwki (Potoku Lipnickiego) do Białej, najprawdopodobniej w rejonie dzisiejszej ulicy Łukowej długo nazywanej Alte Gasse (Stara Ulica). Pierwsi mieszkańcy pochodzili najprawdopodobniej z przedmieść sąsiedniego Bielska. Przeszli oni na drugą stronę rzeki skuszeni możliwością wzniesienia nowych domów w sytuacji blokady budowlanej nałożonej przez bielską radę miejską i sporów pomiędzy ludnością przedmieść a uprzywilejowanymi „wielkomieszczanami” z miasta lokacyjnego. Osada powstała na gruntach wsi Lipnik, od której się usamodzielniła w 1613. W połowie XVII stulecia liczyła już około 40–60 rodzin, niemieckojęzycznych i wyznania luterańskiego. Z roku 1646 zachowana jest informacja o 56 domach. Rozwój Białej – przede wszystkim wzdłuż Niwki – wiązał się w tym czasie z napływem uchodźców z sąsiedniego Śląska w związku z wojną trzydziestoletnią i kontrreformacją. thumb|Biała na początku XIX wieku 9 stycznia 1723 Biała otrzymała prawa miejskie. Liczyła wtedy zaledwie 40 zamieszkałych domów i około 300 mieszkańców.