Samolot posiadał cztery węzły do podwieszania uzbrojenia oraz 30-mm działka Norinco 30-1 przenoszone w dwóch podkadłubowych gondolach zainstalowanych po obu stronach kabiny pilota. Samolot przenosił pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze PL-2 przeznaczone do zwalczania celów powietrznych na krótkich dystansach, będące kopią radzieckich rakiet R-3S. Osłona kabiny otwierana była w całości do przodu. Budowę dwóch pierwszych prototypów rozpoczęto w 1967 roku a pierwszy z nich, do swojego dziewiczego lotu wzbił się 5 lipca 1969 roku. Rewolucja kulturalna zahamowała cały program. Niektóre źródła podają, iż zbudowano cztery samoloty prototypowe, trzy z nich przeznaczone do badań w locie (jeden z nich uległ katastrofie), jeden przeznaczony do prób statycznych. Produkcję pierwszej, niewielkiej serii J-8, bo takie oznaczenie otrzymała nowa konstrukcja, uruchomiono w 1979 roku a 2 marca 1980 roku samolot został oficjalnie przyjęty na uzbrojenie chińskiego lotnictwa. Niewielki stożek aerodynamiczny uniemożliwiał zainstalowanie radaru, dlatego też pierwsze J-8 otrzymały radiodalmierz Typ 222 i kolimatorowy celownik SM-8. Dopiero pod koniec lat 80.