Używany do tej pory niewielki stożek aerodynamiczny w dziobie samolotu uniemożliwiał zastosowanie radaru o zadowalających parametrach. Chińscy konstruktorzy oparli się na doświadczeniach z samolotem Nanchang Q-5, w którym z przodu zainstalowano radar, a wlot powietrza przeniesiono na boki kadłuba. Tym razem jednak chodziło o samolot latający z prędkościami naddźwiękowymi. Sięgnięto po rozwiązanie nie raz stosowane w chińskim przemyśle lotniczym: skopiowano technologię zastosowaną w radzieckim MiG-23 (co najmniej jeden egzemplarz tego samolotu dotarł do Chin z Egiptu w połowie lat 70. XX wieku). Boczne wloty powietrza w modelu J-8II są praktycznie takie same, jak zastosowane w konstrukcji radzieckiej – prostokątne wloty z płytowymi oddzielaczami warstwy przyściennej. Na tym nie kończyły się podobieństwa, zamiast dotychczas stosowanych dwóch płetw stabilizujących, zamontowanych pod kadłubem, na jego końcu, podobnie jak w MiG-u zainstalowano jedną, dużą powierzchnię, składaną na bok podczas wypuszczania podwozia. W J-8II zastosowano dwa silniki WP-13A (bezlicencyjna kopia radzieckich R-13-300). Zmodernizowano kadłub i podwozie. Samolot posiadał siedem węzłów do podwieszania uzbrojenia, sześć pod skrzydłami i jeden podkładubowy. W 1982 rozpoczęto budowę prototypu oblatanego 12 czerwca 1984 roku.