W 1920 został starszym astronomem Głównego Obserwatorium Rosyjskiego w Pułkowie i jednocześnie starszym kierownikiem oddziału wojskowo-geodezyjnego Moskiewskiego Instytutu Wodnego. Wszedł w skład Rosyjskiego Stowarzyszenia Sympatyków Ruchu Pokojowego. Był członkiem kolegium redakcyjnego pisma „Mirowiedienije”. W styczniu 1927 wybrano go członkiem korespondentem Akademii Nauk ZSRR. W latach 1930–1932 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Głównego Obserwatorium Rosyjskiego w Pułkowie. Jednocześnie wykładał w Akademii Wojskowo-Inżynierskiej, Leningradzkim Instytucie Górskim i Instytucie Pedagogicznym im. A. I. Hercena. W 1933 stanął na czele oddziału odeskiego Wszechzwiązkowego Stowarzyszenia Astronomiczno-Geodezyjnego. We wrześniu 1934 został dyrektorem obserwatorium astronomicznego Uniwersytetu w Odessie. Kierował katedrą astronomii uniwersytetu. W latach 1937–1938 był dziekanem wydziału fizyczno-matematycznego. Napisał wiele prac naukowych. Po zajęciu Odessy przez wojska niemiecko-rumuńskie w połowie października 1941, kontynuował swoją karierę akademicką. W dalszym ciągu kierował uniwersyteckim obserwatorium astronomicznym. Od połowy września 1943 prowadził wykłady w nowo utworzonym Instytucie Propagandy Antykomunistycznej, przemianowanym następnie na Instytut Nauk Społecznych.