Sól Reineckego, – nieorganiczny związek chemiczny, sól kompleksowa chromu na III stopniu utlenienia. Po raz pierwszy została opisana w roku 1863 przez Alberta Reineckego.
Budowa cząsteczki Budowa cząsteczki została ustalona w roku 1955 za pomocą badań rentgenograficznych. Jest ona izomerem trans o strukturze oktaedrycznej. Chrom stanowi centrum koordynacyjne, do którego przez atomy azotu wiążą się 4 liniowe aniony izotiocyjanianowe () w położeniach ekwatorialnych, natomiast w położeniach aksjalnych przyłączone są dwie cząsteczki amoniaku (). Chrom w soli Reineckego znajduje się na III stopniu utlenienia i zawiera trzy elektrony na orbitalu d. Anion kompleksowy ma wysokospinową konfigurację elektronową typu t2g, a jego magnetyczny moment dipolowy wynosi 3,88 μB.
Otrzymywanie Sól Reineckego można otrzymać w reakcji częściowo stopionego z dichromianem amonu w temperaturze 145–160 °C:
Reakcja ma dość gwałtowny przebieg, w trakcie procesu wydziela się gazowy amoniak. Jest to wewnątrzcząsteczkowa reakcja redoks zachodząca w dichromianie. Po przerobie wodnym sól Reineckego wydziela się przez krystalizację z surowego roztworu wodnego w postaci monohydratu. Produktem ubocznym procesu jest sól Morlanda, tj.