Wielka armia Haruna wyruszyła z Rakki w północnej Syrii 11 czerwca 806 roku. Na jej czele stał sam kalif, którego zawój zdobił napis „Bojownik za wiarę i pielgrzym”. Abbasydzi przeszli przez Cylicję, gdzie Harun kazał odbudować Tars, po czym wkroczyli do byzantyńskiej Kapadocji. Harun maszerował na miasto Tyana, które zostało opuszczone przez mieszkańców. Założył tam swą bazę operacyjną nakazując ufortyfikowanie miejscowości i wzniesienie w niej meczetuW. Treadgold, The Byzantine Revival, ss.144–145.I. Kiapidou, Campaign of the Arabs, Rozdz. 2C.E. Bosworth, The History of al-Tabari, ss.262–263.. Wódz Haruna – Abdallah bin Malik al-Chuza'i, wziął Sideropalos, skąd kuzyn Haruna Dawud bin 'Isa bin Musa na czele połowy wojsk (70 tys. ludzi) ruszył pustoszyć Kapadocję. Szurahil bin Ma'n bin Za'ida zdobył tzw. „Słowiański Fort” (ar. Hisn al-Saqalibah) i niedawno odbudowane miasto Thebasa, podczas gdy Yazid bin Machlad wziął Fort Wierzb (ar. al-Safsaf) i Malakopeę. Abbasydzi zdobyli Andrasos i oblegli Kyzistrę, a jeden z zagonów dotarł nawet do Ancyry, której jednakże nie zajął. Harun − na czele reszty armii − pomaszerował na zachód, gdzie po dwumiesięcznym (sierpień/wrzesień) oblężeniu zdobył Herakleję. Miasto zostało splądrowane i spalone, a jego mieszkańcy − jako niewolnicy − deportowani w głąb kalifatu.