Dwukrotnie uczestniczył w Turnieju Czterech Skoczni. W jego pierwszej edycji został sklasyfikowany na 16. miejscu klasyfikacji generalnej, a w czwartej edycji na 33. pozycji klasyfikacji generalnej. W sumie trzykrotnie zajmował miejsca w czołowej "10" pojedynczych konkursów zaliczanych do Turnieju Czterech Skoczni. 6 stycznia 1953 w Innsbrucku był 8., 11 stycznia tego samego roku w Bischofshofen był 10., a 6 stycznia 1956 w Innsbrucku zajął najlepsze w karierze, 5. miejsce.
W czasie swoich startów należał do najlepszych jugosłowiańskich skoczków narciarskich. W latach 1948–1955 siedmiokrotnie zdobywał tytuł mistrza Jugosławii w skokach narciarskich (mistrzostwa nie zdobył tylko w 1950). Ponadto w Planicy dwukrotnie ustanawiał rekord Jugosławii w długości skoku narciarskiego. W 1948 roku uzyskał odległość 109 metrów, a 2 lata później 114 metrów. W 1948 roku oddał także skok na 120 metrów, co byłoby wówczas rekordem świata w długości skoku narciarskiego, jednak nie ustał tej próby, w związku z czym jego wynik nie mógł zostać uznany za rekordowy.