Po powrocie do kraju była kierowniczką szkoły ćwiczeń, uczyła pedagogiki i metodyki elementarnego nauczania w Seminarium Nauczycielskim w Białymstoku. Od roku 1930 członkini Związku Nauczycielstwa Polskiego. W latach 1932–1939 była nauczycielką w Państwowym Pedagogium im. Stanisława Konarskiego w Warszawie. W 1933 r. zdała egzamin magisterski z pedagogiki i uzyskała kwalifikacje nauczycielskie. Jej praca magisterska pt. „Praca domowa ucznia” została wydana przez Naukowe Towarzystwo Pedagogiczne w 1937 r. W 1934 r. przed Państwową Komisją Egzaminacyjną zdała egzamin z pedagogiki i biologii, uzyskując dyplom nauczyciela szkół średnich ogólnokształcących i seminariów nauczycielskich.

W czasie wojny zaangażowała się w tajne nauczanie, jak i w pracę społeczną w ramach Stołecznego Komitetu Pomocy Dzieciom i Młodzieży oraz w Dziale Opieki nad Dziećmi Rady Głównej Opiekuńczej. W wyniku wydarzeń wojennych i wybuchu powstania warszawskiego znalazła się w obozie w Pruszkowie.

Tuż po wyzwoleniu w 1945 r. pracowała jako nauczycielka w wiejskiej szkole w Nieświniu. Jednak we wrześniu 1945 r.