wyjechał do Czechosłowacji, gdzie w 1927 r. ukończył studia ekonomiczne w Ukraińskiej Akademii Gospodarczej w Podiebradach. Pracował w różnych wydawnictwach. Był asystentem w katedrze geografii Akademii. Przygotował do druku 3 zbiory Ukraińskiego Księgoznawstwa. Napisał 6 prac z zakresu praktyki księgoznawstwa. W 1928 r. powrócił do Polski. Stanął na czele wydziału kompletowania zbiorów Miejskiej Biblioteki Publicznej Warszawy. Od 1929 r. współredagował "Biuletyn Biblioteki Publicznej m. st. Warszawy". Wykładał na wyższych kursach bibliotekoznawczych. Podczas okupacji niemieckiej na pocz. 1940 r. współtworzył Ukraiński Instytut Czarnomorski. W 1942 r. został dyrektorem Miejskiej Biblioteki Publicznej Warszawy. W czasie powstania warszawskiego w 1944 r. przyjął w depozyt zbiory biblioteczne osób prywatnych i organizacji ukraińskich. 22 sierpnia tego roku został aresztowany przez żandarmerię powstańczą AK pod fałszywym zarzutem wydawania Niemcom zbiorów bibliotecznych. Ranny podczas budowy barykad, na przełomie sierpnia i września leczył się w szpitalu polowym. Wyrokiem sądu powstańczego oczyszczono go ze wszystkich zarzutów. Po klęsce powstania nadal przebywał w Warszawie, chroniąc zbiory biblioteczne. W październiku 1944 r. ewakuował się do Sędziejowic, a następnie Zduńskiej Woli, wywożąc ze sobą część ocalałych materiałów.