Przypuszcza się, że spośród trzech znanych maskareńskich gatunków sów z rodzaju Otus (przez część systematyków umieszczanych w osobnym rodzaju Mascarenotus), Otus grucheti charakteryzował się najbardziej naziemnym trybem życia.
Rozprzestrzenienie Nie istnieją żadne współczesne zapiski mówiące o obserwacjach żywych osobników Otus grucheti. Nie znajduje się w szczegółowym spisie gatunków fauny wyspy z lat 1671–1672 sporządzonym przez Sieura Dubois. Niemniej swoje występowanie gatunek ograniczał jedynie do Reunionu, na co wskazują sfosylizowane szczątki odnalezione tylko na tej wyspie.
Wymarcie Otus grucheti wymarł pod koniec XVII wieku w wyniku wprowadzenia do środowiska obcych drapieżników, m.in. szczurów, świń i kotów. Dorosłe ptaki były prawdopodobnie ofiarami polowań głównie ze strony kotów, natomiast ich gniazda, które zakładane były najprawdopodobniej na ziemi, plądrowane były przez szczury i świnie. Jedną z przyczyn ich szybkiego wymarcia było także niewątpliwie rabunkowe wycinanie lasów na wyspie pod uprawy, głównie trzciny cukrowej.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za: