Funkcja opisująca – funkcja wykorzystywana w tzw. metodzie funkcji opisującej, podanej przez Mikołaja Mitrofanowicza Kryłowa i Mikołaja Bogołjubowa. Metoda ta stanowi przybliżoną procedurę analizy układów nieliniowych, oparta jest na swego rodzaju linearyzacji (tzw. linearyzacji harmonicznej), polegającej na aproksymowaniu analizowanego układu nieliniowego przez transmitancję układu liniowego, która zależy od amplitudy sygnału wejściowego (w istocie transmitancja „prawdziwego” układu liniowego nie zależy od tej amplitudy).
Niech dany będzie układ nieliniowy zestawiony w jednym torze z powolnym, stabilnym układem liniowym Oba moduły ujęte są w pętlę sprzężenia zwrotnego. Niech będzie sygnałem o przebiegu sinusoidalnym, a przebiegiem odkształconym, który zawiera wyższe harmoniczne. left|800px
Jeśli człon liniowy silnie filtruje (to znaczy jego charakterystyka modułu gwałtownie maleje, gdy wzrasta wartość ), to na jego wyjściu, po przeprowadzeniu filtracji wyższych harmonicznych, pojawi się sygnał w przybliżeniu sinusoidalny W związku z tym przyjąć można, że „bilans” harmonicznej podstawowej przebiegów stanowi wskazanie na to czy układ jest stabilny. Powstał więc pomysł, aby do opisu członu nieliniowego wykorzystać „wzmocnienie” jedynie harmonicznej podstawowej.