Umożliwiały to miejscowe warunki geologiczne, pozwalające pozyskiwać złoto z bliskiej stołecznemu Sardes rzeki Paktolos i z Hermos oraz z gór Tmolos bądź Sipylos; istnieje też przypuszczenie o ekstrahowaniu go z elektrum.
Monety te, zwane umownie „krezejkami”, nosiły identyczne wyobrażenia: na awersie przeciwstawione sobie protomy lwa (symbolu słońca) i byka (symbolu ciemności), symbolizujące współistnienie dobra ze złem, a na rewersie – wgłębienia z kwadratów. W dość złożonym systemie normatywna waga złotego statera (krezejka) wynosiła 8,17 g, srebrnego – 10,89 g; parytet obydwu kruszców ustalono w stosunku 1:13⅓, podczas gdy dla elektrum i złota wynosił on 1:1⅓, zaś w odniesieniu do srebra 1:10. Emitowano monety wartości 1 statera oraz 1/3, 1/6 i 1/12 jego części, które potem (jako trite, hekte, hemihekte) znalazły naśladownictwo w stosowanym i upowszechnionym (do 494 p.n.e.) przez małoazjatyckich Greków milezyjskim systemem monetarno-wagowym z ciężkim staterem o masie 14,25 gramówJeszcze inną pochodną był system fokajski ze staterem 16-gramowym (W.W. Zwaricz: Numizmaticzeskij słowar’.