Studia wznowił dopiero w 1920 i jako student brał czynny udział w polskich organizacjach Wolnego Miasta Gdańska, wygłaszając odczyty i pogadanki. W 1922 wyróżniająco ukończył Politechnikę. Pozostając obywatelem WMG przeniósł się w 1925 do Warszawy, gdzie przebywał aż do zakończenia II wojny światowej.

Od 14 stycznia 1928 był mężem Ireny Marii z Bogowolskich (ur. 1907). Ojciec Zbigniewa Jerzego, archeologa, oraz Mirosława Andrzeja, kompozytora.

Zmarł w Gdańsku, pochowany na cmentarzu parafialnym w Pręgowie.

Praca naukowa Po wszechstronnej praktyce inżynierskiej w 1930 rozpoczął pracę dydaktyczno-naukową na Politechnice Warszawskiej. W 1936 uzyskał stopień doktora nauk technicznych. Jako obywatel Wolnego Miasta Gdańska przyjeżdżał na każde wybory do Volkstagu (sejmu Wolnego Miasta), by oddać swój głos na polską listę wyborczą. Podczas okupacji mieszkał z rodziną w Gołkowie, gdzie tworzył monografię „Technologia betonu i zapraw”, którą w czterech tomach wydał na własny koszt w 1946. W czasie wojny uczył na tajnym Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W tym czasie pracował również nad pracą habilitacyjną „Dźwięk i budowa”, którą wydrukował w 1948. Bezpośrednio po wojnie powrócił do Gdańska, gdzie na Politechnice organizował i następnie objął Katedrę Budownictwa Żelbetowego.